dedukcja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wnioskowanie od ogólnych tez do szczegółowych wniosków; (1.2) wnioskowanie, rozumowanie, wywód (1.3) odejmowanie, potrącenie z sumy (1.4) w Polsce przedrozbiorowej: publiczne przedstawienie rodowodu osoby, której szlachectwo jest kwestionowaneIgnacy Krasicki, Zbiór potrzebniejszych wiadomości, t. I, s. 130, hasło: DEDUCTIO nobilitatis, Warszawa i Lwów, 1781.
(1.1-4)
(1.1) indukcja (1.4) wywód
dedukowanie dedukować , wydedukować dedukcyjny dedukcyjnie
→ wyprowadzenie
Najwcześniejsze poświadczenie: 1656–1688. U Lindego (1807) w formie dedukcya. U Łukaszewskiego (1847) dedukcyja. W słowniku wileńskim (1861) już dedukcja.
angielski: (1.1) deduction; (1.2) illation, ratiocination baskijski: (1.1) dedukzio białoruski: (1.1) дэдукцыя bułgarski: (1.1) дедукция chorwacki: (1.1) dedukcija duński: (1.1) deduktion ; (1.2) deduktion fiński: (1.1) deduktio francuski: (1.1) déduction hebrajski: (1.1) קיזוז hiszpański: (1.1) deducción kataloński: (1.1) deducció niemiecki: (1.1) Deduktion portugalski: (1.1) dedução szwedzki: (1.1) deduktion ukraiński: (1.1) дедукція węgierski: (1.1) dedukció włoski: (1.1) deduzione