behawioryzm ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) podejście do psychologii skupiające się na obserwowalnym zachowaniu, negujące poznawalność umysłu i przeważnie zakładające, że zachowanie jest określane przez środowisko;
(1.1)
(1.1) W "ortodoksyjnej" wersji behawioryzmu najpierw występuje reakcja, następnie zaś bodziec.
behawioralność , behawior , behawiorysta , behawiorystka behawioralny, behawiorystyczny
(1.1) < → zachowanie
angielski: (1.1) behaviorism baskijski: (1.1) konduktismo, behaviorismo białoruski: (1.1) біхевіярызм bułgarski: (1.1) бихевиоризъм czeski: (1.1) behaviorismus esperanto: (1.1) kondutismo, behaviorismo estoński: (1.1) biheiviorism fiński: (1.1) behaviorismi francuski: (1.1) béhaviorisme , comportementalisme hebrajski: (1.1) ביהביוריזם hiszpański: (1.1) conductismo japoński: (1.1) 行動主義心理学 kataloński: (1.1) conductisme łaciński: (1.1) behaviorismus macedoński: (1.1) бихевиоризам niemiecki: (1.1) Behaviorismus nowogrecki: (1.1) συμπεριφορισμός portugalski: (1.1) behaviorismo rosyjski: (1.1) бихевиоризм serbski: (1.1) бихејвиоризам słowacki: (1.1) behaviorizmus słoweński: (1.1) behaviorizem szwedzki: (1.1) behaviorism turecki: (1.1) davranışçılık ukraiński: (1.1) біхевіоризм węgierski: (1.1) behaviorizmus włoski: (1.1) comportamentismo