普通话

() ,

rzeczownik (1.1) mowa powszechna → mandaryński;

(1.1) 声音识别功能仅支持普通话。(shēngyīn shìbié gōngnéng jǐn zhīchí pǔtōnghuà) → Rozpoznawanie głosu obsługuje tylko mandaryński. (1.1) 香港缺乏高质的普通话教师。(xiānggǎng quēfá gāozhí de pǔtōnghuà jiàoshī) → W Hongkongu brakuje wysokiej jakości nauczycieli (języka) mandaryńskiego. (1.1) 普通话和广东话是加拿大第三和第四使用最广泛的语言。(pǔtōnghuà hé guǎngdōnghuà shì jiānádà dìsān hé dìsì shǐyòng zuì guǎngfàn de yǔyán) → Mandaryński i kantoński są trzecim i czwartym najczęściej używanym językiem w Kanadzie.

(1.1) 普通话水平测试 → Standaryzowany Test Mowy Powszechnej (test poprawnej wymowy dla obywateli Chin) • 塑料普通话 → plastikowy mandaryński (slang Internetowy)

(1.1) 官话•现代标准汉语

→ powszechna mowa termin ten został zaproponowany w Chinach kontynentalnych na początku XX w. jako neutralne ideologicznie i przemawiąjące do zróżnicowanych grup etnicznych Chin kompromisowe określenie dla wykształcającego się standardowego języka mandaryńskiego (=现代标准汉语), zwłaszcza w odróżnieniu od bardziej wyniosłego (i skomplikowanego) języka klasycznego (=文言), ale także aby zdystansować się wzbudzającego kontrowersje określenia mowy narodowej (=国语), która odbierana była jako próba dominacji kulturowej większości etnicznej Han (=汉人) nad innymi ludami Chin; termin ten jest do dziś używany w ChRL właśnie w mowie powszechnej, chociaż od początku XXI w. oficjalne dokumenty referują „narodową powszechną w użyciu mowę i pismo” (=国家通用语言文字)