kunesto ()
rzeczownik (1.1) współistnienie, bycie razem, przebywanie razem
(1.1)
(1.1) La homo estas laŭ sia naturo kaj genstrukturo socia estaĵo, kio signifas ke li ne povas vivi sen kunesto kun aliaj vivestaĵojZlatko Tišljar, Eseo: Identecoj, Eŭropa Bulteno, nr 179, marzec 2018.. → Człowiek jest według swojej natury i struktury genetycznej istotą społeczną, co znaczy, że nie może on żyć bez współistnienia z innymi żywymi istotami. (1.1) Ili ĝuis sian kuneston for de ĉiuj ceteraj homoj, kaj tute ne deziris rapidi hejmenClaude Piron, Vere aŭ fantazie, wyd. GEO 2015.. → Cieszyli się ze swego przebywania razem z dala od wszystkich pozostałych ludzi i wcale nie chcieli spieszyć się do domu.
(1.1) netrudema kunestoR. L. Stephenson, Doktoro Jekyll kaj Sinjoro Hyde, tłum. Morrison i Mann, wyd. The British Esperanto Association; 1909. → nienatrętne bycie razem • longtempa kunesto → długotrwałe współistnienie • paca kunesto → pokojowe współistnienie
(1.1) kunestado
kunestado, kunestanto kunesti