нарушитель ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) sprawca (wypadku, wykroczenia, przestępstwa) (1.2) osoba nielegalnie przekraczająca granicę
(1.1-2)
(1.1) Наруши́тель сбил двух челове́к в Ви́тебске. → Sprawca wypadku potrącił dwóch ludzi w Witebsku. (1.2) На грани́це был заде́ржан наруши́тель с фальши́вым па́спортом. → Na granicy została zatrzymana osoba nielegalnie przekraczająca granicę z fałszywym paszportem.
(1.1-2) нарушитель +
нарушение нарушительница нарушать , нарушить , нарушаться , нарушиться нарушенный
Нарушитель może istnieć jako część wyrazu złożonego piszącego się przez łącznik, np. водитель-нарушитель, судно-нарушитель.