hortus ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ogród, park
(1) hortus, hortī
(1.1) In horto servi laborant. → W ogrodzie pracują niewolnicy.
cohors , hortulus hortensis, ortensis, hortensius
→ to, co jest zagrodzoneKrystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 32.; źródłosłów dla , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,