Marchie ()
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna (1.1) Marche, region we Włoszech
(1.1)
(1.1) W dniach 4 i 5 listopada 1860 r. plebiscyty w Marchiach i Umbrii, jak zwykle, zapewniły o woli tamtejszej ludności poddania się panowaniu Wiktora Emanuela IITomasz Wituch, Zjednoczenie Włoch, s. 216, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1987.. (1.1) (…) Republika św. Marka poszukiwała kondotierów na zewnątrz, w Mantui, Romanii, Marchiach, lekką jazdę sprowadzając z posiadłości bałkańskichAntoni Mączak, Rządzący i rządzeni: władza i społeczeństwo w Europie wczesnonowożytnej, s. 100, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1986.. (1.1) Mapa wędrówek Lorenza Lotta też nie jest zbyt bogata, nie wskazuje na głód przestrzeni, ogranicza się do paru miasteczek na terenach należących do Republiki Weneckiej i w Marchiach (…)Ewa Bieńkowska, Co mówią kamienie Wenecji, s. 56, wyd. Słowo/Obraz Terytoria, 2002. (1.1) Jeżeli szczęściem jest dla Romanii, Marchii i Ankony, że je odbierą Papieżowi, czemuż tego szczęścia pozbawiać Rzym? — a jeźli Rzymowi dobrze ma być z Papieżem, czemu ma być źle Ankonie, Marchiom i Romanii Baczność katolicy!, Kraków, 1860.?
marchijski
(1.1)