kartofel ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) (1.2) nosJolanta Ignatowicz-Skowrońska, Motywy roślinne w slangu młodzieżowym i żargonie przestępczym, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 240. (1.3) nieforemny nosMonika Rzeszutek, Rośliny w szkolnym ogrodzie, czyli nazwy botaniczne w socjolekcie uczniowskim, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 228. (1.4) bomba
(1.1)
(1.1) Ziemia jest tu na ogół piaszczysta i kamienista, zdatna pod uprawę tylko kartofli, żyta, owsa i lnu. (1.2) No jak pragnę zakiełkować, rozkwaszę ci zaraz kartofel!
(1.1) obrać / posolić / ugotować / odlać kartofle • kartofle w mundurkach
(1.1) ziemniak;
kartoflanka , kartoflisko kartofelek kartoflany, kartofelkowaty, kartoflasty
najgłupszemu chłopu największe kartofle się rodzą
(1.1) < Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 292.
(1.1) (1.4) angielski: (1.1) potato niemiecki: (1.1) Kartoffel rosyjski: (1.1) картофелина , картошина ukraiński: (1.1) картопля , картоплина wilamowski: (1.1) āpuł