__TOC__ zvuk ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dźwięk
(1.1) zvuk, zvuka, zvuku, zvuk, zvukom, zvuku, zvuče; zvukovi / zvuci, zvukova, zvukovima / zvucima, zvukove / zvuke, zvukovima / zvucima, zvukovima / zvucima, zvukove / zvuke
(1.1) Iz sobe su dolazili čudni zvukovi. → Z pokoju dobiegały dziwne dźwięki.
zvuk ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) dźwięk
(1.1)
zvučný, zvukový
zvuk ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) dźwięk
zvukovosť , zvukár , zvukárka , zvučnosť zvukový, zvukársky, zvučný zvukovo, zvučne