kam () , ,
zaimek (1.1) dokąd, gdzieJolanta Maćkiewicz, Zbigniew Majchrowski, Stanisław Rosiek, Między tekstami 1. Początki. Średniowiecze (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2004, s. 221.
kam ()
rzeczownik (1.1) grzebień
kam ()
czasownik (1.1) mieć
(1.1) czas teraźn.: unë kam – ti ke – ai ka – ne kemi – ju keni – ata kanë; czas przeszły: unë kisha – ti kishe – ai kishte – ne kishim – ju kishit – ata kishin
(1.1) unë kam… → (ja) mam…
kam ()
zaimek pytajny (1.1) dokąd
kam ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) grzebień (1.2) grzebień koguta
(1) en kam, kammen, kamme, kammene
(1.1) Søren havde altid sin kam i baglommen. → Søren zawsze miał grzebień w tylnej kieszeni.
(1.2) hanekam
kam ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kamień, głaz
(1.1) kamiéń
kam ()
(1.1)
(1.1)
kam ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) grzebień
kam ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) grzebień
kam ()
zaimek pytajny (1.1) dokąd, gdzie
kam ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) grzebień
(1.1) en kam, kammen, kammar, kammarna
kamma