szturmak ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) rodzaj europejskiego hełmu renesansowego z bocznymi osłonami, używanego w XVI–XVII wieku przez rajtarów i piechotęSłownik wyrazów obcych PWN, Warszawa 1991, s. 837.M. Gradowski, Z. Żygulski, Słownik uzbrojenia historycznego, Warszawa 2010, s. 134.; (1.2) ręczna broń palna z rozszerzonym zakończeniem lufy, strzelająca siekańcami, używana w Europie w XVII–XVIII wiekuW. Kwaśniewicz, 1000 słów o dawnej broni palnej, Warszawa 1987, s. 160.; rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) także służąca tępa i niezdarna, popychadło
(1.2) Rzędzianowa czeladź wpadła również do izby z szablami i szturmakamiH. Sienkiewicz, Potop, t. II, rozdz. IV.. (2.1) Miał do dyspozycji popychadło, brudne dziewczysko, szturmaka do szorowania statków i skubania kurczątS. Żeromski, Wierna rzeka, Warszawa 1967, s. 121..
(1.1) burgonet, burgoneta (1.2) garłacz, gardłacz, tromblon, muszkieton (2.1) garkotłuk, popychle, pomiotło
(1.1) hełm (1.2) broń
szturm , szturmowanie szturmem szturmować
angielski: (1.1) burgonet francuski: (1.1) bourguignotte hiszpański: (1.1) borgoñota włoski: (1.1) borgognotta