kult

kult () ,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zachowania o charakterze religijnym skupione na bóstwie, innej istocie lub przedmiocie; (1.2) opowiadanie się za jakąś wartością, przekonaniem

(1.1-2)

(1.1) Ofiara jest nieodłącznym składnikiem kultu. (1.2) Po zakazie dystrybucji film ten stał się szybko przedmiotem kultu.

(1.1) kult religijny • kult słońca / płodności / przodków / zmarłych / maryjny / ikon / szatana • wyznawca kultu • przedmiot kultu (1.2) kult jednostki / pieniądza / pięknego ciała

(1.1) religia

kulcik , kultysta kultywować kultowy, kultyczny

kult jednostki • kult cargo

Leksykon religioznawczy, Wydawnictwo Współczesne, Warszawa 1998, s. 142.

angielski: (1.1) cult; (1.2) worship arabski: (1.2) عبادة baskijski: (1.1) kultu, gurtza bułgarski: (1.1) култ ; (1.2) култ duński: (1.1) kult ; (1.2) kult esperanto: (1.1) kulto; (1.2) kulto francuski: (1.1) culte ; (1.2) culte hiszpański: (1.1) culto ; (1.2) culto islandzki: (1.1) dýrkun łaciński: (1.1) cultus marathi: (1.1) उपासना niemiecki: (1.1) Kult nowogrecki: (1.1) λατρεία ; (1.2) λατρεία ormiański: (1.1) պաշտամունք rosyjski: (1.1) культ szwedzki: (1.1) kult ; (1.2) kult włoski: (1.1) culto

kult ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kult

kult ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) kult

(1.1)

kult () култ

rzeczownik (1.1) kult

(1.1) kultis

kult ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) kult (cześć oddawana bogom, przyrodzie itd.) (1.2) kult (cześć oddawana osobie, wyolbrzymianie jej zasług; wyolbrzymianie znaczenia pewnej idei)

(1.1-2)

(1.2) kult osobnosti → kult jednostki • kult Stalina • kult tela → kult ciała • kult mladosti → kult młodości

kultík kultovo kultový

kult ()

rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kult

(1.1) en kult, kulten, kulter, kulterna

(1.1) personkult • satanskult

(1.1) dyrkan