neoromantyczny ()
przymiotnik (1.1) związany z neoromantyzmem
(1.1)
(1.1) Sarkając na to, że się na nim poznać nie umiano, chwyta za pióro, kruszy kopie za powstałą w r. 1832 neoromantyczną szkołą, która muzykę miała pchnąć na nowe tory a za któréj przedstawiciela Berlioz siebie uważał, tak jak Wiktor Hugo za jéj reprezentanta w piśmiennictwie uchodził.I. [1.] W restauracyi. [w:] Szulc, Marceli Antoni. Przygoda Chopina. Poznań: M[ieczysław Antoni (z Poznania)] Leitgeber i Spółka, 1876, s. 18. (1.1) Wiedeń nie chciał jednak zrażać Polaków, zwłaszcza młodzieży, która wychowywała się w neoromantycznej atmosferze "Młodej Polski".Krzywoszewski, Stefan. Długie życie: wspomnienia (pamiętnik). T. I. [1.]. Warszawa: Księgarnia "Biblioteka Polska", 1947, s. 249. OCLC 749357280. [zob. też:] tom 2, tomy 1+2.
(1.1) nurt / styl / utwór (dramat / kierunek / pisarz / symbolizm) neoromantyczny • literatura / muzyka / poetyka (poezja) neoromantyczna (1.1) romantyzm i neoromantyzm
(1.1) modernistyczny
neoromantyzm
odpowiadający neoromantyk (albo neoromantyzm)