utuczenie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) sprawienie, że człowiek lub zwierzę jest bardziej tęgie
(1.1) n I
(1.1) Przykład Justyny odzwierciedla najpowszechniejszy model utuczenia dziecka: troskę dziadków, a zwykle babć, które w dzisiejszych domach wielopokoleniowych i przy wiecznie nieobecnych rodzicach rządzą w kuchniAgnieszka Niezgoda, Małe jest ciężkie, „Polityka”, nr 2466, 21 sierpnia 2004..
utuczyć