kupiectwo ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) zajęcie osoby prowadzącej działalność handlową (1.2) ogół kupców
(1.1-2)
(1.1) Zepchnięci przez najeźdźców w nieurodzajne, pozbawione nawet drzew górskie wąwozy, nie mogli żyć z ziemi, zarabiać na życie kupiectwem czy rzemiosłem. (1.2) Rurykowicze, przenoszący się dawniej z jednej dzielnicy do drugiej, "awansujący" z biedniejszej na bogatszą, ustabilizowali się, ale jednocześnie uzależnili od lokalnych grup możnowładztwa (bojarów) i kupiectwa.
(1.1) kupiectwo i handel • kupiectwo i rzemiosło • trudnić się kupiectwem (1.2) krakowskie kupiectwo
(1.1) handel
(1.2) stan
(1.2) kupiec
kupiec , kupczyk , kupcowa , kupczenie kupczyć kupiecki
angielski: (1.2) merchants białoruski: (1.1) купецтва ; (1.2) купецтва rosyjski: (1.1) купе́чество ; (1.2) купе́чество