niewiada ()
partykuła (1.1) (dalsze) nie wiadomoWaga, Antoni (1860) „niewiada”, [w:] „Abecadłowy spis wyrazów ludowego języka w okolicach Łomży, Wizny[,] i przyległych”, [w:] Wóycicki, Kazimierz Władysław (red.), Biblioteka Warszawska (), t. 2, Warszawa, s. 755. Cytat: „Niewiada, (Mazury wymawiają nie wieda) adv. nie[ ]wiadomo. „Bajał niewiada co” nie[ ]wiedzieć co.”
(1.1)
(1.1) I na zgliszczach ostanę, oczu tępe szkliwo / Utkwiwszy w ziemię macierz… A niewiada po[ ]coTuwim, Julian. Czyhanie na Boga. Warszawa: Łazarski, 1918, s. 121.!.. (1.1) Jak począć?.. niewiada — wzdyć czekać trzebaBerwiński, Ryszard Wincenty. Powieści wielko-polskie. T. I. [1.]. Wrocław: Frydlender, 1840, s. 108.!
(1.1) bajał niewiada co → nie wiedzieć co
(1.1)