oszołomienie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) stan ograniczonej świadomości (1.2) stan wywołany silnym przeżyciem
(1.1-2)
(1.1) Podniósł pięści i obiema równocześnie rąbnął w głowę młodego. Nie powaliło go to od razu, ale sekunda oszołomienia zgubiła go. (1.1) W sennym oszołomieniu [narkozą] Anna widziała nad sobą dwa olbrzymie, zielone owady z trupimi czaszkami […]. (1.1) Alkohol dawał mu tyle oszołomienia i zapomnienia, więc pił… pił. (1.1) Powstanie tej nazwy [gazu rozweselającego] tłumaczy się przyjemnym stanem oszołomienia, odczuwanym przy wdychaniu gazu. (1.1) Nocne czuwanie, sen pełny trwogi — wprawiły redaktora w stan szczególnego oszołomienia. (1.2) Wytrącony z równowagi tym wybuchem, spoglądał w oszołomieniu na wstrząsane płaczem plecy żony. (1.2) Przeżył, jak w ubiegłych latach, radosne i hałaśliwe oszołomienie pierwszego dnia nowego roku. (1.2) Tymczasem ochłonąłem z pierwszego oszołomienia i poczułem przypływ odwagi. (1.2) Miłość pochłaniała go zupełnie, całymi tygodniami znajduje się to w stanie ekstazy, to w stanie boleśnego oszołomienia lub nerwowego odrętwienia. (1.2) Resztki śniegu przypominają rozczochrane peruki, porzucone w oszołomieniu przez zimę.
(1.1) odurzenie, ogłuszenie
oszołom /