bogacieć ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( pobogacieć) (1.1) stawać się bogatym, zamożnym, majętnym (1.2) stawać się zasobniejszym, liczniejszym, wspanialszym, wszechstronniejszym, różnorodniejszym
(1.1-2)
(1.1) [Franciszek] Malewski tyje, łysieje i bogacieje w Petersburgu. (1.2) [Dziecko] jest najbardziej rozbawione przed snem. Wtenczas rośnie najbujniej przed nim urok zabawy, bogacieje jawa życia.
(1.1-2) bogacić się
; pierwsze poświadczenie w 1564