parasza ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kubeł (rzadziej beczka lub kadź) w celi więziennej, służące do załatwiania potrzeb fizjologicznych i przetrzymywania innych nieczystości (1.2) zawartość paraszy (1.1) (1.3) w judaizmie: fragment Tory przeznaczony do publicznego odczytania w synagodze w określonym czasie i okazji;
(1)
(1.1) Podłoga, jak zwykle była zagnojona, powietrze duszne, po korytarzu rozchodził się odrażający odór z wychodków i obrzydliwych »paraszy«. (1.1) Dla mnie więzienie było szkołą charakteru. Należało z godnością znosić towarzystwo kryminalistów, pokpiwać sobie z podłego jedzenia […]. Trudniej było przyzwyczaić się do smrodu paraszy. (1.1) U góry, w rogu było małe, cały czas otwarte okienko, pod nim parasza — beczka na mocz… Igor, jedyny Polak w tym gronie, miał najgorsze miejsce, przy tej ciągle przepełnionej beczce. (1.3) Masoreci babilońscy podzielili Torę pierwotnie na 53, potem 54 parsze — jedna parsza (parasza) na każdy szabat w roku.
(1.1) cuchnąca / śmierdząca / przepełniona parasza • wynosić / wylewać / myć / opróżniać paraszę (1.3) czytać paraszę
(1.1) kibel (1.3) parsza
(1.1) kubeł (1.3) fragment, ustęp
(1.1-2) , od imienia własnego wyraz nierozerwalnie związany z realiami carskich, a później sowieckich więzień (np. Butyrki) oraz syberyjskiej katorgi, skąd przeniknął do wspomnień i literatury polskiej jako element opisu warunków zesłania i uwięzienia'' (1.3) (parašah)
angielski: (1.3) parashah