tufta ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) prostytutka, kobieta lekkich obyczajów (1.2) o kobiecie postępującej niemoralnie, cynicznie bądź nielojalnie (także jako uogólniona obelga kierowana do nielubianej kobiety) (1.3) w realiach sowieckich obozów pracy (gułagu) i gospodarki nakazowej: pozorne wykonywanie pracy połączone z fałszowaniem wykazów wydajności i zawyżaniem norm produkcyjnych w celu uzyskania przydziału żywności lub uniknięcia kary (1.4) coś sfingowanego, bezwartościowego lub nieautentycznego; mistyfikacja, lipa, tandeta, erzac
(1.1) Podkasała kieckę, i te nogi. Ale proszę sobie naiwnie nie pomyśleć, że czyniła to bezinteresownie. O, nie! Na początku ustaliła taryfę. Za odsłonięcie nóg powyżej kolan tyle i tyle. A jeszcze wyżej — tyle… […] — Taki zawód — powiadała z rozbrajającą szczerością. — Jestem przecież tufta. — Nie wstydziła się wcale swojej profesji. (1.1) Więc w restauracyjce „Morska” w Kołobrzegu tufty obskoczyły marynarzy norweskiego statku, który zawinął do portu. (1.2) Nie wymagajmy zbyt wiele od tej paniusi. Sam fakt, że się zeszmaciła i poszła na współpracę z PiS, wszystko o niej mówi. Lewicowa tufta bredzi o równouprawnieniu, ale w dudzie ma zwykłych ludzi, bo ona wg swojego mniemania jest z klasy wyższej. (1.4) Stare miasto niby jest, ale rzut oka wystarczy, by stwierdzić, że to erzac, substytut i tufta. Sztuczny połysk, atrapy i kolorowe reklamy urągają dawnym mistrzom, których nikt już dziś nie pamięta, cieszą najwyżej gawiedź i szkolne wycieczki. (1.4) CERN był cwańszy. Zabezpieczył się ze wszystkich stron. Nawet jeżeli […] informacja naukowa o „złapaniu” Higgsa okaże się tuftą, to nikt nie będzie mógł CERN-owi zarzucić kłamstwa.
(1.1)
(1.1)