parkan ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ogrodzenie drewniane złożone z desek, sztachet, drągów (dylów); (1.2) osłona na nogach bramkarza hokejowego (1.3) rzeczna sieć rybacka w postaci pionowej zagrody wiklinowej (1.4) kołnierzyk (1.5) boczna kieszeńSłowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 298.
(1.1-5)
(1.5) zza parkanu → z bocznej kieszeni
(1.1) płot, pargan, blanka
(1.1) ogrodzenie
parkanik
(1.4) białoruski: (1.1) паркан bułgarski: (1.1) стобор , тараба czeski: (1.1) parkán jidysz: (1.1) צאַם / (cam), צאָם / (com), צוים / (cojm) rosyjski: (1.1) забор ukraiński: (1.1) паркан wilamowski: (1.1) puörihia włoski: (1.1) steccato , palizzata