__TOC__ chief ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) główny mechanik na statku
(1.1)
(1.1) Kapitan zszedł pod pokład i zauważył umorusanego chiefa.
(1.1) być chiefem na jakimś statku
(1.1) główny mechanik
(1.1) Walery Pisarek, Słowa między ludźmi, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1985, s. 187.
angielski: (1.1) chief
chief ()
rzeczownik policzalny (1.1) szef, kierownik (1.2) wódz (1.3) chief, główny mechanik (1.4) LSD (1.5) głowica (herbu) przymiotnik (2.1) główny, najważniejszy; naczelny czasownik (3.1) palić marihuanę
(1.1-5) chief; chiefs (2.1) lub (3.1) chief, chiefed, chiefed, chiefs, chiefing
(2.1) Negligence was the chief cause of the disaster. → Zaniedbanie było główną przyczyną katastrofy.
(1.1) chief of staff; in chief (2.1) chief representative → przedstawiciel główny
(1.1) boss, leader (1.2) chieftain (2.1) head
(1.5) base
chiefdom, chiefship chiefly there are too many chiefs and not enough Indians → zbyt wielu wodzów, za mało Indian
(XIII w.)