graniczyć () , ,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) mieć wspólną granicę, sąsiadować (1.2) (w odniesieniu do uczuć, stanu fizycznego lub psychicznego) być bliskim, być podobnym, przypominać
(1.1-2)
(1.1) Polska graniczy z Niemcami. (1.2) Jego zachowanie graniczy z obłąkaniem.
(1.1-2) graniczyć z +
(1.1) sąsiadować (1.2) zakrawać, ocierać się
pogranicze , granica , graniczenie , ograniczenie , ograniczanie ograniczać , ograniczyć graniczny
graniczyć z cudem
angielski: (1.1) border; (1.2) verge arabski: (1.1) تلامس, حد, جاور, لامس białoruski: (1.1) межаваць bułgarski: (1.1) гранича dolnołużycki: (1.1) granicowaś duński: (1.1) grænse esperanto: (1.1) limi; (1.2) limi francuski: (1.1) faire frontière, confiner hiszpański: (1.1) lindar, ser limítrofe; (1.2) rayar jidysz: (1.1) גרענעצן זיך (grenecn zich); (1.2) גרענעצן זיך (grenecn zich) niemiecki: (1.1) grenzen, angrenzen; (1.2) grenzen nowogrecki: (1.1) συνορεύω, γειτονεύω; (1.2) αγγίζω, πλησιάζω rosyjski: (1.1) граничить, примыкать; (1.2) граничить, доходить szwedzki: (1.1) gränsa wilamowski: (1.1) grānca, graonca, granca; (1.2) grānca, graonca, granca