kunktator () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ktoś powolny w działaniu, zwlekający z czymś, ociągający się
(1.1)
(1.1) Jasiek, ty kunktatorze, kiedy wreszcie mi się oświadczysz?
kunktatorstwo kunktatorka kunktatorski
, utworzone od → wahać się, zwlekać; słowo pochodzi od przydomka Fabiusza Maksimusa, dyktatora rzymskiego w czasie II wojny punickiej, który będąc świadom przewagi Kartagińczyków, unikał decydującej bitwy z Hannibalem