powodować () , ,
czasownik niedokonany (1.1) być powodem czegoś, przyczyną (1.2) kierować kimś czasownik zwrotny niedokonany powodować się (2.1) kierować się czymś w podejmowaniu decyzji, w swoim postępowaniu
(1.1)
(1.1) Pijany kierowca często powodował wypadki. (1.2) Dowódcą rzadko powoduje dbałość o swoich podwładnych. (2.1) Kupując dom, powodował się dawnymi sentymentami.
(1.1) powodować + (1.2) powodować +
(1.1) sprawiać, wywoływać, rodzić, prowokować, wzniecać (1.1) wpływać
(1.1) przeciwdziałać, zapobiegać
aspekt dokonany spowodować powodowanie , powód , powódka powodowany
angielski: (1.1) cause, bring about arabski: (1.1) سبب (sabbaba) chiński standardowy: (1.1) 带来 (dàilái) czeski: (1.1) způsobovat duński: (1.1) årsage, forårsage, resultere, medføre esperanto: (1.1) kaŭzi francuski: (1.1) causer; (1.2) diriger hiszpański: (1.1) causar, originar interlingua: (1.1) causar, ingenerar, occasionar islandzki: (1.1) orsaka japoński: (1.1) 起こす (おこす, okosu) jidysz: (1.1) (powodować, że) לאָזן (lozn) kataloński: (1.1) causar łaciński: (1.1) induco, infero niderlandzki: (1.1) veroorzaken niemiecki: (1.1) verursachen, zur Folge haben polski język migowy: rosyjski: (1.1) возбуждать, создавать slovio: (1.1) pricxinit (причинит) szwedzki: (1.1) orsaka, förorsaka, föranleda, vålla, medföra, leda till, ge upphov till ukraiński: (1.1) спричиня́ти, спричиня́тися, виклика́ти walijski: (1.1) peri węgierski: (1.1) okoz włoski: (1.1) causare, originare