Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowejz dnia 28 grudnia 2016 r.w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych Spis treści Treść rozporządzenia Rozdział 1 - Przepisy ogólne Rozdział 2 - Dodatek specjalny Rozdział 3 - Dodatek służbowy Rozdział 4 - Dodatek za długoletnią służbę wojskową Rozdział 5 - Dodatek motywacyjny Rozdział 6 - Dodatek funkcyjny Rozdział 7 - Dodatek kompensacyjny Rozdział 8 - Przepisy przejściowe i końcowe Załącznik - Wykaz szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych warunków pełnienia służby przez żołnierzy zawodowych Treść rozporządzenia Na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 i 2138) zarządza się, co następuje: Rozdział 1 Przepisy ogólne § 1. Rozporządzenie określa: 1) wysokość, szczegółowe warunki i tryb przyznawania i podwyższania dodatków specjalnego, służbowego i motywacyjnego, a także w zależności od występujących okoliczności i tytułu ich wypłaty możliwość obniżania i wstrzymywania tych dodatków; 2) wysokość, szczegółowe warunki i tryb przyznawania, podwyższania i obniżania dodatków funkcyjnego oraz kompensacyjnego; 3) wysokość i tryb przyznawania i podwyższania dodatku za długoletnią służbę wojskową; 4) sposób ustalania wysokości dodatków specjalnego i służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej oraz okresy służby lub pobierania dodatku uznawane za równorzędne z okresem pobierania dodatków specjalnego lub służbowego; 5) szczególne właściwości lub warunki służby wojskowej z tytułu których są wypłacane dodatki specjalne; 6) stanowiska służbowe, których zajmowanie i jednostki wojskowe, w których pełnienie służby uprawniają do dodatku służbowego. § 2. Kwotą bazową w rozumieniu rozporządzenia jest kwota 1500 zł. § 3. Żołnierz zawodowy otrzymujący dodatek o charakterze stałym, w okresie skierowania do pełnienia służby poza granicami państwa, zachowuje prawo do dodatku należnego przed skierowaniem, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do tego dodatku lub jego wysokość. Rozdział 2 Dodatek specjalny § 4. Żołnierze zawodowi otrzymują dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby z tytułu: 1) wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych; 2) wykonywania bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych; 3) pełnienia służby w składzie załóg jednostek pływających Marynarki Wojennej wychodzących na morze; 4) wykonywania prac podwodnych z użyciem sprzętu nurkowego; 5) wykonywania skoków ze spadochronem; 6) wykonywania zadań polegających na bezpośrednim fizycznym zwalczaniu terroryzmu lub szkoleniu w tym zakresie w Jednostce Wojskowej Nr 2305; 7) pełnienia służby w Żandarmerii Wojskowej; 8) pełnienia służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub w Służbie Wywiadu Wojskowego; 9) wykonywania czynności polegających na rozminowywaniu terenu lub jego oczyszczaniu z przedmiotów wybuchowych albo niebezpiecznych; 10) pełnienia służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych; 11) wykonywania zadań ratowniczych oraz związanych z zapobieganiem skutkom klęsk żywiołowych lub ich usuwaniem. § 5. Dodatek specjalny o charakterze stałym, przyznaje się żołnierzowi zawodowemu od dnia objęcia stanowiska służbowego, a z tytułu o którym mowa w § 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 9 nie wcześniej niż od stwierdzonego w rozkazie dziennym dnia spełnienia przez żołnierza, określonych w odrębnych przepisach, warunków uprawniających do wykonywania czynności, za które przysługuje ten dodatek. § 6. 1. Żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje: 1) w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat; 2) w wysokości l/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym - jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok. 2. W przypadku: 1) zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w przypadku gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze, określone w ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r. poz. 213 i 1822 oraz z 2016 r. poz. 2138); 2) śmierci, zaginięcia lub uznania za zmarłego żołnierza zawodowego - w uposażeniu żołnierza za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej uwzględnia się pełną wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 1. 3. W przypadku żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1 i 2, otrzymującego dodatek specjalny na podstawie § 8 ust. 8, § 13 ust. 4, § 16 ust. 7 lub § 18 ust. 5 dla celów ustalenia dodatku specjalnego o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyjmuje się kwotę dodatku ustaloną odpowiednio z uwzględnieniem § 8 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1, § 16 ust. 1 i 2 lub § 18 ust. 1 i 2. 4. W razie śmierci żołnierza, zaginięcia lub uznania za zmarłego, wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 1, określa się w decyzji przyznającej odprawę pośmiertną. § 7. 1. Żołnierzowi zawodowemu, który utracił prawo do otrzymywania dodatku specjalnego o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługuje dodatek specjalny w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby lub wygaśnięcia stosunku służbowego w związku ze śmiercią żołnierza, zaginięciem lub uznaniem za zmarłego. 2. Ustalenie wysokości dodatku specjalnego o charakterze stałym, obowiązującej w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej lub wygaśnięcia stosunku służbowego, następuje przez: 1) określenie wskaźnika relacji ostatniej miesięcznej kwoty dodatku do kwoty bazowej - ustalonych z dnia utraty przez żołnierza prawa do otrzymywania dodatku z tytułu wykonywania czynności, o których mowa w § 4 pkt 1-10; wskaźnik ten wyraża się w procentach z zaokrągleniem do setnych części procentu; 2) pomnożenie kwoty bazowej ustalonej na dzień zwolnienia żołnierza ze służby przez wskaźnik relacji, o którym mowa w pkt 1. 3. W zakresie przyznawania dodatku, o którym mowa w ust. 1, przepisy § 6 stosuje się odpowiednio. § 8. 1. Żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej: 1) 1,80 - piloci, którzy wykonali powyżej 2000 godzin lotu; 2) 1,60 - piloci, którzy wykonali powyżej 1500 godzin do 2000 godzin lotu; 3) 1,30 - piloci, którzy wykonali powyżej 1100 godzin do 1500 godzin lotu; 4) 1,00 - piloci, którzy wykonali powyżej 750 godzin do 1100 godzin lotu, oraz inni członkowie załóg, którzy wykonali powyżej 2500 godzin lotu; 5) 0,80 - piloci, którzy wykonali powyżej 500 godzin do 750 godzin lotu, oraz inni członkowie załóg, którzy wykonali powyżej 2000 godzin do 2500 godzin lotu; 6) 0,60 - piloci, którzy wykonali powyżej 300 godzin do 500 godzin lotu, oraz inni członkowie załóg, którzy wykonali powyżej 1500 godzin do 2000 godzin lotu; 7) 0,50 - piloci, którzy wykonali do 300 godzin lotu, oraz inni członkowie załóg, którzy wykonali powyżej 1000 godzin do 1500 godzin lotu; 8) 0,40 - inni członkowie załóg, którzy wykonali powyżej 500 godzin do 1000 godzin lotu; 9) 0,30 - inni członkowie załóg, którzy wykonali do 500 godzin lotu. 2. Mnożniki kwoty bazowej, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7, zwiększa się pilotom, którzy wykonują loty samolotem wielozadaniowym F-l 6, przez okres: 1) do 3 lat - o 0,2; 2) od 3 do 6 lat - o 0,4; 3) od 6 do 9 lat - o 0,7; 4) od 9 do l2 lat - o 1,0; 5) powyżej 12 lat - o 1,5. 3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do żołnierza zawodowego wykonującego w trakcie szkolenia wojskowego loty na samolocie wielozadaniowym F-16 niebędącym statkiem powietrznym używanym przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Dodatek specjalny w wysokości określonej w ust. 1 przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który zgodnie z Indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach, zwanym dalej „indywidualnym rocznym planem”, w ciągu roku kalendarzowego wykonuje loty w wymiarze nie niższym niż: 1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym. W przypadku pełnienia służby wojskowej na stanowisku służbowym, o którym mowa w ust. 1, przez część roku kalendarzowego, przyjmuje się liczbę godzin lotów przypadającą proporcjonalnie do okresu pełnych miesięcy kalendarzowych, w których żołnierz jest uprawniony do otrzymywania dodatku na zajmowanym stanowisku służbowym. Liczbę godzin lotów zaokrągla się w górę do pełnych godzin. 5. Do liczby godzin lotów, o których mowa w ust. 1 i 4, wlicza się czas lotów: 1) w składzie załóg wojskowych statków powietrznych oraz innych niż wojskowe statki powietrzne wykonywanych w ramach wojskowego szkolenia lotniczego w okresie pełnienia czynnej służby wojskowej przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej; 2) w składzie załóg wojskowych statków powietrznych oraz innych niż wojskowe statki powietrzne wykonywanych w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej w trakcie wojskowego szkolenia lotniczego, a w odniesieniu do pilotów - czas lotów wykonanych za sterami statku powietrznego; 3) inspektorskich - wykonanych przez żołnierza zawodowego - pilota, o którym mowa w § 9 ust. 1 pkt 3. 6. W przypadku wykonywania przez żołnierza zawodowego, w ciągu roku kalendarzowego, lotów różnymi statkami powietrznymi przyjmuje się normę godzin określoną w ust. 4 pkt 2. 7. Dla celów ustalania godzin lotu, o których mowa w ust. 1, czas lotu personelu latającego jest liczony od chwili, gdy statek powietrzny rozpoczyna poruszanie się za pomocą własnej mocy z zamiarem wykonania startu, do chwili wyłączenia silnika po zakończonym locie, a w odniesieniu dla załóg śmigłowców jest liczony od chwili uruchomienia silnika do zatrzymania łopat wirnika po zakończonym locie, z tym że czas lotu wykonanego: 1) statkiem powietrznym realizującym zadania w strefie działań wojennych przelicza się przy zastosowaniu współczynnika 3,0; 2) samolotem naddźwiękowym albo śmigłowcem pokładowym lotnictwa Marynarki Wojennej przelicza się przy zastosowaniu współczynnika 2,0; 3) samolotem odrzutowym poddźwiękowym przelicza się przy zastosowaniu współczynnika 1,5; 4) innym niż wymienionym w pkt 1 i 2 śmigłowcem przelicza się przy zastosowaniu współczynnika 1,2. 8. Żołnierzowi zawodowemu otrzymującemu dodatek specjalny, o którym mowa w ust. 1 i 2, który w okresie roku kalendarzowego nie wykonał liczby godzin lotu określonej w ust. 4, począwszy od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego przyznaje się dodatek specjalny w wysokości: 1) 1/30 miesięcznej stawki dodatku określonej na podstawie ust. 1 i 2, za każdą godzinę lotu wykonanego w okresie poprzedniego roku kalendarzowego - jeżeli żołnierz wykonywał loty wyłącznie samolotem naddźwiękowym; 2) 1/40 miesięcznej stawki dodatku określonej na podstawie ust. 1 i 2, za każdą godzinę lotu wykonanego w okresie poprzedniego roku kalendarzowego - w innym przypadku niż określony w pkt 1. 9. Dodatek specjalny, ustalony w sposób określony w ust. 8, wypłaca się żołnierzowi zawodowemu do dnia wykonania liczby godzin lotów określonych w ust. 4, nie dłużej jednak niż do końca roku kalendarzowego. Od dnia 1 stycznia roku następnego dodatek specjalny ustala się w sposób wskazany w ust. 1. 10. Przepisów § 8 ust. 4 i 6 nie stosuje się do żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1, zajmującego stanowisko służbowe w jednostce wojskowej powyżej szczebla brygady lotnictwa (skrzydła lotnictwa). Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych określa temu żołnierzowi liczbę godzin lotów, w tym lotów inspektorskich w danym roku kalendarzowym, w celu ujęcia w indywidualnym rocznym planie. W przypadku niewykonania w danym roku kalendarzowym normy godzin lotu, określonej w indywidualnym rocznym planie, przepisy ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio, uwzględniając normę godzin lotu zawartą w indywidualnym rocznym planie. § 9. 1. Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż: 1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym albo 3) połowę wymiaru godzin lotów określonych odpowiednio w pkt 1 lub 2, z wyłączeniem lotów inspektorskich - w przypadku pilota, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 1, zajmującego stanowisko służbowe w jednostce wojskowej powyżej szczebla brygady lotnictwa (skrzydła lotnictwa) posiadającemu licencję pilota klasy pierwszej lub mistrzowskiej - po zakończeniu roku kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. 2. Wysokość jednorazowego dodatku, o którym mowa w ust. 1, ulega zwiększeniu o 20% kwoty pobieranego przez żołnierza zawodowego dodatku specjalnego o charakterze stałym, za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. 3. W przypadku wykonywania w ciągu roku kalendarzowego przez żołnierza zawodowego lotów różnymi statkami powietrznymi przyjmuje się normę godzin określoną w ust. 1 pkt 2. 4. Dla celów ustalania jednorazowego dodatku, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje się staż zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w § 8 ust. 5 pkt 2, pełnionej w składzie personelu latającego oraz kwotę dodatku o charakterze stałym, o którym mowa w § 8 ust. 1 i 2, ustalone na ostatni dzień roku kalendarzowego, za który żołnierzowi zawodowemu jest przyznawany ten dodatek. 5. Jednorazowy dodatek specjalny, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się również żołnierzowi zawodowemu, który w trakcie roku kalendarzowego został zwolniony ze stanowiska służbowego, o którym mowa w § 8 ust. 1, i wyznaczony na stanowisko, na którym nie ma obowiązku wykonywania lotów, lub przeniesiony do rezerwy kadrowej. Dodatek ustala się na podstawie stażu zawodowej służby wojskowej w składzie załóg wojskowych statków powietrznych oraz innych niż wojskowe statki powietrzne, o których mowa w § 8 ust. 5 pkt 2, oraz kwoty dodatku o charakterze stałym, o którym mowa w § 8 ust. 1 i 2, ustalone na ostatni dzień zajmowania stanowiska służbowego. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. § 10. 1. Żołnierzowi zawodowemu, który w trakcie miesiąca kalendarzowego wykonał loty oznaczone statusem HEAD, po zakończeniu miesiąca kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej określonych w tabeli. FUNKCJE PEŁNIONE NA POKŁADZIE STATKU POWIETRZNEGO MNOŻNIK KWOTY BAZOWEJ, W ZALEŻNOŚCI OD LICZBY GODZIN WYKONANYCH LOTÓW powyżej 750 do 1000 powyżej 1000 do 1500 powyżej 1500 do 2000 powyżej 2000 do 3000 powyżej 3000 dowódca statku powietrznego do 0,8 do 0,9 do 1,1 do 1,2 do 1,5 drugi pilot do 0,6 do 0,7 do 0,9 do 1,1 do 1,2 nawigator pokładowy do 0,4 do 0,5 do 0,7 do 0,8 do 1,0 technik (inżynier) pokładowy do 0,2 do 0,3 do 0,4 do 0,5 do 0,7 2. Przy określaniu wysokości dodatku, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się liczbę lotów wykonanych w trakcie miesiąca kalendarzowego, poziom wyszkolenia specjalistycznego żołnierza zawodowego oraz uprawnienia lotnicze posiadane przez niego, stopień trudności i złożoności wykonywanych zadań służbowych, a także uciążliwości i zagrożenia, które wystąpiły w trakcie wykonywania lotów. § 11. Żołnierzowi zawodowemu - dowódcy statku powietrznego, za każdy lot pokazowy wykonany statkiem powietrznym należącym do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie opracowanej przez organizatora lotu pokazowego dokumentacji pokazów lotniczych, po zakończeniu miesiąca kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny, ustalony przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 0,2. § 12. Żołnierzowi zawodowemu nieuprawnionemu do dodatku specjalnego, o którym mowa w § 8, który wykonuje loty w składzie załogi wojskowego statku powietrznego, przyznaje się za każdą godzinę lotu dodatek specjalny w wysokości l/30 najniższej miesięcznej kwoty dodatku specjalnego należnego pilotowi lub innemu członkowi załogi, w wysokości określonej odpowiednio w § 8 ust. 1 pkt 7 lub 9. § 13. 1. Żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym ustalony, przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej: 1) do 0,10 - jeżeli pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku do 10 lat; 2) do 0,20 - jeżeli pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku od 10 do 20 lat; 3) do 0,30 - jeżeli pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku powyżej 20 lat. 2. Mnożniki kwoty bazowej, o których mowa w ust. 1, zwiększa się o 0,10 żołnierzom zawodowym wykonującym bezpośrednią obsługę samolotów wielozadaniowych F-16 lub śmigłowców pokładowych lotnictwa Marynarki Wojennej albo statków powietrznych przeznaczonych do wykonywania zadań transportu powietrznego o statusie HEAD. 3. Stanowiskami służbowymi objętymi prawem do dodatku, o którym mowa w ust. 1, są stanowiska służbowe w pododdziałach technicznych jednostek wojskowych, w których dokonuje się obsługi wojskowych statków powietrznych, oznaczone w etatach jednostek wojskowych cechą korpusu osobowego sił powietrznych - 22, cechą grupy osobowej inżynieryjno-lotniczej - J. 4. Przy przyznawaniu żołnierzowi zawodowemu dodatku specjalnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się poziom wyszkolenia specjalistycznego żołnierza oraz uprawnienia posiadane przez niego w zakresie obsługi statków powietrznych, stopień trudności i złożoności wykonywanych zadań, liczbę podległych lub nadzorowanych żołnierzy, a także uciążliwości i zagrożenia związane z realizacją zadań wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego. § 14. 1. Żołnierz zawodowy zajmujący etatowe stanowisko służbowe w składzie załogi jednostki pływającej Marynarki Wojennej, który wypływa na morze na tej lub innej jednostce pływającej Marynarki Wojennej, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej określonych w tabeli. RODZAJ JEDNOSTKI PŁYWAJĄCEJ MNOŻNIK KWOTY BAZOWEJ, W ZALEŻNOŚCI OD CZASU SŁUŻBY W SKŁADACH ETATOWYCH ZAŁÓG JEDNOSTEK PŁYWAJĄCYCH do 5 lat powyżej 5 lat do 10 lat powyżej 10 lat Grupa I - OKRĘTY BOJOWE - Okręty Podwodne 0,40 0,50 0,60 Grupa I - OKRĘTY BOJOWE - Zasadnicze Nawodne Okręty Bojowe - Patrolowe Jednostki Pływające - Okręty Wojny Minowej - Desantowe Jednostki Pływające Grupa II - JEDNOSTKI POMOCNICZE - Okręty Wsparcia i Zabezpieczenia Bojowego - Zbiornikowce - Okręty Zabezpieczenia Bazowania 0,20 0,30 0,40 Grupa III - BAZOWE ŚRODKI PŁYWAJĄCE - Kutry Zabezpieczenia Specjalistycznego -Barki - Inne Jednostki Pomocnicze GRUPA IV - JACHTY MARYNARKI WOJENNEJ 0,15 0,20 0,30 2. Dodatek specjalny w wysokości wynikającej z ust. 1 przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który w składzie załogi jednostki pływającej Marynarki Wojennej przebywa na morzu w łącznym wymiarze nie niższym niż 30 dni w ciągu roku kalendarzowego, w czasie nie krótszym niż 6 godzin dziennie. W przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym, o którym mowa w ust. 1, przez część roku kalendarzowego, przyjmuje się liczbę dni przebywania na morzu przypadającą proporcjonalnie do okresu pełnych miesięcy kalendarzowych zajmowania stanowiska