Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 25 kwietnia 2019 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wyposażeniu morskim Spis treści Treść obwieszczenia Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim Załącznik nr 1 - Wzór znaku zgodności Załącznik nr 2 - Procedury oceny zgodności wyposażenia morskiego Załącznik nr 3 - Wzór deklaracji zgodności UE (nr XXXX) Treść obwieszczenia 1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1523 oraz z 2018 r. poz. 2243) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 32), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1338) oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 23 kwietnia 2019 r. 2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 1) art. 28-33 ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 32), które stanowią: „ Art. 28. W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145) w art. 42 w ust. 2: 1) pkt 25 otrzymuje brzmienie: „ 25) nadzoru nad wprowadzonym do obrotu lub oddanym do użytku wyposażeniem morskim oraz rekreacyjnymi jednostkami pływającymi i skuterami wodnymi, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579); ” ; 2) uchyla się pkt 25a. Art. 29. W ustawie z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (Dz. U. z 2015 r. poz. 434 i 881 oraz z 2016 r. poz. 1954) w art. 13dg ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie: „ 1. Zatwierdzenia metod redukcji emisji objętych przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 32) dokonują jednostki notyfikowane, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579). 2. Stosowanie metod redukcji emisji nieobjętych przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim jest dopuszczalne pod warunkiem ich zatwierdzenia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi metod redukcji emisji oraz z uwzględnieniem: 1) wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod redukcji emisji; 2) wyników przeprowadzonych testów metod redukcji emisji; 3) ich wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania poziomów redukcji emisji dwutlenku siarki, a także wpływu na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek; 4) możliwości monitorowania i weryfikacji metod redukcji emisji. ” . Art. 30. W ustawie z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1100 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 544, 1250, 1579 i 1948) w art. 2a pkt 3 otrzymuje brzmienie: „ 3) wyposażenia morskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 32); ” . Art. 31. W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2016 r. poz. 655 i 1228) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 uchyla się ust. 4; 2) w art. 38: a) w ust. 2 uchyla się pkt 8, b) w ust. 3 uchyla się pkt 8. Art. 32. W ustawie z dnia 17 listopada 2006 r. o systemie oceny zgodności wyrobów przeznaczonych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz. U. poz. 1700, z 2010 r. poz. 1228 oraz z 2011 r. poz. 528) w art. 2 w ust. 2 pkt 8 otrzymuje brzmienie: „ 8) wyposażenia morskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 32); ” . Art. 33. W ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 281 i 1948) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 11 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „ 2) przepisach ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 32); ” ; 2) w art. 21: a) w ust. 1: - pkt 1 otrzymuje brzmienie: „ 1) odpowiada dokumentom w zakresie wymagań w rozumieniu ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim; ” , - pkt 3 otrzymuje brzmienie: „ 3) może być uznane za równoważne z wyposażeniem spełniającym wymagania w rozumieniu ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim. ” , b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „ 3. Dla potwierdzenia, że wyposażenie statku może zostać uznane za równoważne, dyrektor urzędu morskiego może podjąć działania określone w art. 69 i art. 70 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579).”. ” ; ” ; 2) art. 10, art. 11 i art. 14 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1338), które stanowią: „ Art. 10. Do kontroli prowadzonych na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 1, art. 5, art. 6 i art. 9, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 11. Postępowania prowadzone na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 1, art. 5, art. 6 i art. 9 wszczyna się lub prowadzi na podstawie przepisów dotychczasowych, jeżeli te postępowania zostały wszczęte w wyniku kontroli wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. ” „ Art. 14. Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 6 lit. a, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. ” . Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim Art. 1. Ustawa określa zasady: 1) funkcjonowania systemu oceny zgodności z wymaganiami dotyczącymi wyposażenia morskiego; 2) działania systemu kontroli wyposażenia morskiego. Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się do wyposażenia morskiego, które jest umieszczone lub które ma być umieszczone na statkach UE. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Policji i Służby Celnej. Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) konwencjach międzynarodowych - należy przez to rozumieć: a) Konwencję w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu z 1972 roku, sporządzoną w Londynie dnia 20 października 1972 r. (Dz. U. z 1977 r. poz. 61 i 62 oraz z 1984 r. poz. 106), b) Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973, sporządzoną w Londynie dnia 2 listopada 1973 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 761 i 773), c) Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzoną w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 869); 2) normach dotyczących badań - należy przez to rozumieć normy dotyczące metod i wyników badań wyposażenia morskiego określone przez: a) Międzynarodową Organizację Morską, b) Międzynarodową Organizację Normalizacyjną, c) Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną, d) Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny, e) Europejski Komitet do spraw Normalizacji Elektrotechniki, f) Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych, g) Europejski Komitet Normalizacyjny, h) Komisję Europejską, i) organy regulacyjne uznane w ramach porozumień o wzajemnym uznawaniu, których stroną jest Unia Europejska; 3) wyposażeniu morskim - należy przez to rozumieć wyroby umieszczone lub które mają być umieszczone na statkach UE i które zgodnie z przepisami międzynarodowymi wymagają zatwierdzenia przez administrację państwa bandery, niezależnie od tego, czy statek znajduje się na terytorium Unii Europejskiej w czasie, gdy wyposażenie morskie jest na nim umieszczone; 4) wyposażeniu radiokomunikacyjnym - należy przez to rozumieć wyposażenie morskie określone w rozdziale IV konwencji, o której mowa w pkt 1 lit. c, oraz radiotelefon VHF do łączności dwukierunkowej określony w prawidle 6.2.1 rozdziału III tej konwencji; 5) przepisach międzynarodowych - należy przez to rozumieć konwencje międzynarodowe, rezolucje i okólniki Międzynarodowej Organizacji Morskiej oraz normy dotyczące badań; 6) znaku zgodności - należy przez to rozumieć oznakowanie określone w załączniku nr 1 do ustawy, potwierdzające zgodność wyposażenia morskiego lub procesu jego wytwarzania z wymaganiami; 7) statku - należy przez to rozumieć urządzenie pływające używane w środowisku morskim, w tym wodoloty, poduszkowce, statki podwodne i platformy wiertnicze, podlegające konwencjom międzynarodowym; 8) statku UE - należy przez to rozumieć statek pływający pod banderą państwa członkowskiego Unii Europejskiej i objęty zakresem przepisów międzynarodowych; 9) państwie członkowskim Unii Europejskiej - należy przez to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 10) państwie trzecim - należy przez to rozumieć państwo niebędące państwem członkowskim Unii Europejskiej; 11) importerze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, mającą siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, która wprowadza do obrotu na rynku państw członkowskich Unii Europejskiej wyposażenie morskie z państwa trzeciego; 12) dystrybutorze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, inną niż producent lub importer, która udostępnia wyposażenie morskie na rynku; 13) odzyskaniu - należy przez to rozumieć dowolny środek mający na celu doprowadzenie do zwrotu wyposażenia morskiego, które zostało już umieszczone na statkach UE lub nabyte z zamiarem umieszczenia na statkach UE; 14) deklaracji zgodności UE - należy przez to rozumieć oświadczenie producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela, na jego wyłączną odpowiedzialność, że wyposażenie morskie jest zgodne z wymaganiami; 15) wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania dla wyposażenia morskiego określone w przepisach międzynarodowych. Art. 42)W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1338), która weszła w życie z dniem 19 lipca 2018 r.. W przypadku gdy ustawa nie stanowi inaczej, do oceny zgodności wyposażenia morskiego, akredytacji, autoryzacji, notyfikacji, kontroli spełniania przez wyposażenie morskie wymagań, kontroli w zakresie stwarzania przez to wyposażenie zagrożenia oraz kontroli w zakresie niezgodności formalnych, a także postępowania w sprawie wprowadzonego do obrotu lub oddanego do użytku wyposażenia morskiego niezgodnego z wymaganiami lub stwarzającego zagrożenie oraz postępowania w sprawie niezgodności formalnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 4 pkt 1-5, 7, 10-12, 13-16, 19, 20, 22-27 i 29, art. 7 ust. 2, art. 22-37, art. 58-87 oraz art. 95 i art. 96 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2019 r. poz. 544), zwanej dalej „ustawą o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku”, z tym że: 1) wprowadzenie do obrotu w rozumieniu art. 4 pkt 26 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku obejmuje również zainstalowanie lub umieszczenie na statku wyposażenia morskiego określonego w przepisach międzynarodowych, określonych w aktach wykonawczych wydanych przez Komisję Europejską na podstawie art. 35 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającej dyrektywę Rady 96/98/WE (Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, str. 146); 2) za niezgodności formalne uważa się niezgodności polegające na tym, że: a) podmiot gospodarczy naruszył obowiązki określone w art. 9 ust. 1 w zakresie wystawienia deklaracji zgodności UE lub umieszczenia na wyposażeniu morskim znaku zgodności, b) znak zgodności został umieszczony z naruszeniem art. 10 ust. 1-5 lub niezgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy, c) deklaracja zgodności UE została sporządzona niezgodnie z art. 9 ust. 2 lub wzorem określonym w załączniku nr 3 do ustawy lub nie zawiera elementów określonych w odpowiednich modułach, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, d) do wyposażenia morskiego umieszczonego na statku nie dołączono kopii deklaracji zgodności UE, e) podmiot gospodarczy naruszył obowiązek: - o którym mowa w art. 11 ust. 2, w zakresie sporządzenia dokumentacji technicznej, lub - o którym mowa w art. 11 ust. 3, lub - o którym mowa w art. 11 ust. 9 lub art. 13 ust. 2, w zakresie udostępnienia dyrektorowi urzędu morskiego dokumentacji technicznej. Art. 5. Wyposażenie morskie przed wprowadzeniem go do obrotu, umieszczeniem lub zainstalowaniem na statku podlega ocenie zgodności z wymaganiami. Art. 6. 1. Na wniosek producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela, jednostka notyfikowana przeprowadza ocenę zgodności wyposażenia morskiego. 2. Procedury oceny zgodności wyposażenia morskiego są określone w załączniku nr 2 do ustawy. 3. Pozytywny wynik oceny zgodności wyposażenia morskiego z wymaganiami dokonywanej przez jednostkę notyfikowaną stanowi podstawę do wydania producentowi albo jego upoważnionemu przedstawicielowi certyfikatu. 4. Jednostki notyfikowane do przeprowadzania oceny zgodności wyposażenia morskiego spełniają warunki określone w art. 28 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz wymogach normy PN-EN ISO/IEC 17065:2013-03 albo Polskiej Normy ją zastępującej. 5. Laboratoria badawcze jednostek notyfikowanych, które są wykorzystywane w celu oceny zgodności wyposażenia morskiego, spełniają wymogi normy PN-EN ISO/IEC 17025:2005 albo Polskiej Normy ją zastępującej. 6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, co najmniej raz na dwa lata, przeprowadza kontrolę jednostek notyfikowanych w zakresie spełniania przez nie wymaganych kryteriów, o których mowa w ust. 4, oraz sposobu wykonywania obowiązków, które jednostki te wykonują w zakresie udzielonej autoryzacji. W kontroli mogą brać udział w charakterze obserwatorów również przedstawiciele Komisji Europejskiej. 7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej informacje o stosowanych procedurach oceny i notyfikowania jednostek notyfikowanych i monitorowania tych jednostek oraz o wszelkich zmianach w tym zakresie. Art. 7. Domniemywa się, że wyposażenie morskie, na którym umieszczono znak zgodności i dla którego sporządzono dokumentację potwierdzającą spełnianie wymagań w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, jest zgodne z wymaganiami. Art. 8. 1. Za czynności związane z obowiązkową oceną zgodności wyposażenia morskiego pobiera się opłaty. 2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności, o których mowa w ust. 1, oraz maksymalne wysokości tych opłat, mając na względzie konieczność pokrycia kosztów przeprowadzenia czynności, a także rodzaj wyposażenia morskiego i stopień skomplikowania wykonanej czynności. Art. 9. 1. Producent albo jego upoważniony przedstawiciel, który poddał wyposażenie morskie lub proces jego wytwarzania ocenie zgodności z wymaganiami i potwierdził jego zgodność, wystawia deklarację zgodności UE, którą dołącza do wyposażenia morskiego, i umieszcza na wyposażeniu morskim znak zgodności. 2. Deklaracja zgodności UE stwierdza, że wykazano spełnienie wymagań mających zastosowanie do wyposażenia morskiego. 3. Producent zapewnia, aby deklaracja zgodności UE była sporządzona w języku polskim i angielskim. W przypadku umieszczenia wyposażenia morskiego na statku, kopię deklaracji zgodności UE w języku polskim i angielskim przechowuje się na statku do momentu usunięcia danego wyposażenia morskiego ze statku. 4. Przez sporządzenie i podpisanie deklaracji zgodności UE producent albo jego upoważniony przedstawiciel przyjmują na siebie odpowiedzialność za zgodność wyposażenia morskiego z wymaganiami. 5. Wzór deklaracji zgodności UE jest określony w załączniku nr 3 do ustawy. 6. Kopia deklaracji zgodności UE jest przekazywana jednostce notyfikowanej lub organom, które przeprowadziły stosowne procedury oceny zgodności. Art. 10. 1. Znak zgodności umieszcza się na wyposażeniu morskim przed jego zainstalowaniem lub umieszczeniem na statku. 2. Znak zgodności umieszcza się tak, aby był widoczny i czytelny, nie można go było usunąć z wyposażenia morskiego lub z jego tabliczki znamionowej oraz był, w stosownych przypadkach, wbudowany w oprogramowanie. Jeżeli nie ma takiej możliwości z uwagi na charakter wyposażenia morskiego, znak zgodności umieszcza się na opakowaniu i na dokumentach dołączonych do wyposażenia morskiego. 3. Pod znakiem zgodności umieszcza się numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej oraz rok, w którym znak zgodności został umieszczony. Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej umieszcza ta jednostka albo, zgodnie z jej poleceniem, producent, albo jego upoważniony przedstawiciel. 4. Zabrania się umieszczania na wyposażeniu morskim, które nie spełnia wymagań oraz dla którego producent albo jego upoważniony przedstawiciel nie wystawił deklaracji zgodności UE, znaku zgodności lub znaku podobnego do znaku zgodności mogącego wprowadzać w błąd nabywcę lub użytkownika tego wyposażenia morskiego. 5. Zabrania się umieszczania znaku zgodności na innym wyrobie niż wyposażenie morskie. 6. Zabrania się wprowadzania do obrotu wyposażenia morskiego nieposiadającego znaku zgodności, z zastrzeżeniem art. 15-18. Art. 11. 1. Przez umieszczenie znaku zgodności producent przyjmuje na siebie obowiązek zagwarantowania, że wyposażenie morskie, na którym umieszczono znak zgodności, zostało zaprojektowane i wyprodukowane zgodnie z wymaganiami. 2. Producent sporządza dokumentację techniczną i przeprowadza lub zleca przeprowadzenie wymaganej procedury oceny zgodności wyposażenia morskiego. 3. Producent przechowuje dokumentację techniczną oraz deklarację zgodności UE przez okres co najmniej 10 lat od dnia umieszczenia znaku zgodności, jednak nie krócej niż przez przewidywany okres eksploatacji danego wyposażenia morskiego. 4. Producent zapewnia stosowanie procedur mających na celu zapewnienie nieprzerwanej zgodności produkcji seryjnej oraz uwzględnia zmiany w projekcie lub charakterystyce wyposażenia morskiego oraz zmiany wymagań, a w razie konieczności zleca w tym zakresie przeprowadzenie nowej oceny zgodności. 5. Producent umieszcza na wyposażeniu morskim nazwę typu, numer partii lub serii lub inną informację umożliwiającą jego identyfikację. Jeżeli nie jest to możliwe ze względu na wielkość lub charakter wyposażenia morskiego, producent umieszcza wymagane informacje na opakowaniu, w dokumencie załączonym do wyposażenia morskiego lub - w stosownych przypadkach - w obu tych miejscach. 6. Producent umieszcza na wyposażeniu morskim w języku polskim swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres kontaktowy lub, jeżeli nie jest to możliwe - na opakowaniu, w dokumencie załączonym do wyposażenia morskiego, lub - w stosownych przypadkach - w obu tych miejscach. Adres wskazuje jedną lokalizację, w której można skontaktować się z producentem. 7. Producent dołącza do wyposażenia morskiego, sporządzone w języku polskim i w sposób łatwo zrozumiały dla użytkowników, instrukcję oraz informację dotyczącą bezpiecznego montażu wyposażenia morskiego na statku i jego bezpiecznego użytkowania, w tym informację o ewentualnych ograniczeniach eksploatacyjnych, wraz z inną dokumentacją wymaganą zgodnie z przepisami międzynarodowymi. 8. Producent, który uzna lub ma podstawy do uznania, że wyposażenie morskie, na którym umieścił znak zgodności, nie jest zgodne z obowiązującymi wymaganiami, niezwłocznie podejmuje niezbędne działania naprawcze w celu zapewnienia zgodności wyposażenia morskiego, jego wycofania l