Neogotyckie, poza oknami wieńczącymi portyk i balustradami, były również kształty okien parteru oraz okien piętra w elewacjach bocznych.
Wnętrza dworu miały nieregularny układ dwutraktowy. Sala balowa mieściła się w prawym skrzydle dworu, jej strop był wsparty dwiema kolumnami, ustawionymi na środku sali.
Wejście z parteru na piętro, do czterech umieszczonych tam pokoi, stanowiły spiralne schody w sieni, usytuowane obok centralnego komina, pełniącego również rolę wędzarni. Wnętrza reprezentacyjnych pokoi znajdujących się na parterze, aż do wybuchu I wojny światowej, wyposażone były w parkietowe posadzki, ozdobne kominki i żyrandole. Stylowe meble, lustra i obrazy podczas wojny, przed 1920 rokiem, zostały całkowicie zniszczone.
W dwudziestoleciu międzywojennym dwór był znanym w okolicy ośrodkiem polskości. Dzięki swemu położeniu w samym środku Laudy, w Mitrunach bardzo często odbywały się zjazdy szlachty – na zebrania, wieczorki taneczne czy na amatorskie przedstawienia teatralne i koncerty. Zjeżdżano się tu nawet z odległych: Kowna, Poniewieża czy Wędziagoły. thumb|240px|Ruiny dworu, 2007 Dwór stał pośród ogrodu, znacznie starszego niż on sam. Wśród drzewostanu rosły tu potężne i „wielce starożytne” topole i akacje.