w klasztorze we Lwowie, w klasztorze franciszkanów w Kalwarii Pacławskiej i w klasztorze franciszkanów w Łagiewnikach do 1927. Od 1927 do 1933 przez dwie kadencje sprawował urząd prowincjała prowincji polskiej (tytułowany także jako prowincjał oo. franciszkanów w Polsce). W tym czasie działał na rzecz odnowy życia zakonnego, jak również prowadzenia w klasztorach biblioteka i kronik. W trakcie jego urzędowania został odzyskany klasztor w Gnieźnie (1928), podjęto wydawanie czasopisma (od 1931 jako „Wieści z Prowincji”, krótko jako „Wiadomości z Prowincjatu”, później na stałe pod nazwą „Wiadomości z Prowincji”). Udzielał wsparciu o. Maksymilianowi Kolbe w zakresie rozwoju infrastruktury zakonu w Polsce oraz podjęcia pracy misyjnej poza granicami. W tym czasie zostało założone osiedle Niepokalanów (pierwotnie o. Maksymilian planował nadać osiedlu nazwę „Zagroda Niepokalanej”, jednak o. Kornel przekonał go do nazwy Niepokalanów), gdzie wybudowano klasztor w (poświęcony przez o. Kornela 8 grudnia 1927 w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny). Po drugim wyborze na urząd prowincjała w 1930 postanowił o założeniu misji franciszkanów w Japonii, gdzie skierował pierwszych zakonników i dokąd sam również pragnął wyjechać. Na kapitule zakonnej 20 lipca 1933 został mianowany przełożonym franciszkańskiej misji w Japonii.