Stanisław Bober (ur. 7 stycznia 1911, zm. 7 czerwca 1970 w Warszawie) – polski lekarz, profesor zwyczajny doktor habilitowany nauk medycznych, pułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys W 1929 zdał egzaminy i został przyjęty do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Studia medyczne odbył na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego i w 1935 roku uzyskał dyplom lekarza. Jednocześnie ukończył z odznaczeniem Szkołę Podchorążych Sanitarnych. Po dwóch latach praktyki szpitalnej w Warszawie w stopniu porucznika objął stanowisko lekarza w 1 pułku lotniczym. Brał udział w wojnie obronnej we wrześniu 1939 roku.
Podczas Powstania Warszawskiego organizował pomoc lekarską dla chorych i rannych. Założył kilka powstańczych ośrodków szpitalnych w Warszawie na Okęciu, z których jeden - Szpital Polskiego Czerwonego Krzyża prowadził do końca wojny. Przydział podczas Powstania Warszawskiego: „Bakcyl” (Sanitariat Okręgu Warszawa Armii Krajowej) - Szpital PCK, ps. „Ferr”.
W 1945 roku wstąpił do służby w ludowym Wojsku Polskim. We wrześniu 1945 został kierownikiem Laboratorium Fizjologii i Higieny Lotniczej, a w czerwcu 1946 roku szefem Oddziału Higieny w Centralnym Laboratorium Medycyny Lotniczej ze Szpitalem. Po zwolnieniu z wojska w latach 1952-1960 pracował w I Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Warszawie.