28 października 1944 r. Haniewski (na własną prośbę) został powołany w Przemyślu do czynnej służby w ludowym Wojsku Polskim. 31 grudnia 1944 mianowany do stopnia porucznika i wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu 25. pułku piechoty 10. Dywizji Piechoty 2. Armia Wojska Polskiego, z którym przeszedł szlak bojowy od Nysy do Sprewy. 30 kwietnia 1945 został ranny w nogę.
W ciągu niespełna 10 lat od zakończeniu działań wojennych awansował od stopnia kapitana do pułkownika i zajmował kolejno stanowiska: 1944–1947 – dowódca batalionu 1948–1949 – dowódca 38. pułku piechoty 11. Dywizji Piechoty (w stopniu podpułkownika) 1949–1951 – dowódca pułku 4. Dywizji Piechoty 1951–1954 – szef Wydziału Wyszkolenia Bojowego Dowództwa Okręgu Wojskowego nr 2 1954–1956 – starszy wykładowca Akademii Sztabu Generalnego WP 1956–1957 – starszy pomocnik szefa Oddziału Naukowego Akademii Sztabu Generalnego WP 1957–1961 – zastępca ds. liniowych dowódcy 1.