Podczas zawieszenia procesu jeden ze strażników ugodził Janusza Kulasa w celi nożem w brzuch poważnie go raniąc. Pod koniec października 1956 roku zostaje zwolniony z aresztu. Po zwolnieniu z aresztu został zmuszony do opuszczenia Poznania i pracował dalej jako kierowca w Państwowym Przedsiębiorstwie Fotogrametrii. W 1957 roku został powołany do wojska, jednakże z powodu szykan odmówił służby i został skazany na więzienie lub pobyt w oddziale karnym w Szczecinie, który opuścił 28 października 1957 roku. Następnie, aż do śmierci w 1972 roku pracował jako kierowca, stale był inwigilowany i szykanowany przez Służbę Bezpieczeństwa (SB), musiał z tego powodu kilkakrotnie zmieniać pracę. Zmarł w niejasnych okolicznościach 8 grudnia 1972 roku. Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w PoznaniuKulas Janusz – miejsce pochówku [dostęp 2019-02-05].
Życie prywatne Syn żołnierza wojny obronnej 1939 roku Józefa Kulasa i Anieli Just. Żonaty (1958) z Eugenią Marią Zajdel (ur. 1937), miał troje dzieci: córkę Wiolettę oraz dwóch synów Piotra i Janusza.