Jan Sleszyński (Śleszyński; także Ivan) (ur. 23 lipca 1854 w Łysiance, zm. 9 marca 1931 w Krakowie) – polski matematyk, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej. Od 1921 członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności.
Życiorys Uczęszczał do gimnazjów w Kiszyniowie i Odessie, kończąc to drugie z wyróżnieniem w 1871. W tym samym roku rozpoczął studia matematyczne i w 1875 uzyskał stopień kandydata, wraz ze złotym medalem. Zdał również egzamin nauczycielski i nauczał matematyki w gimnazjach Odessy i Kijowa.
Po uzyskaniu tytułu magistra (1880) wyjechał jako stypendysta rządu rosyjskiego do Berlina, gdzie przygotowywał rozprawę o rachunku wariancyjnym. Po powrocie do Odessy był wykładowcą algebry, teorii grup, teorii liczb, rachunku wariancyjnego i teorii funkcji analitycznych. Od lutego 1893 doktor nauk matematycznych. Od października 1893 profesor nadzwyczajny. W 1898 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, w 1909 przeszedł na emeryturę na Uniwersytecie Odeskim. Od 1911 wykładał na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie wykładał algebrę wyższą, rachunki prawdopodobieństwa i rachunek różniczkowy, teorie liczb, funkcji analitycznych i wyznaczników oraz wstępy do analizy i do metodologii matematyki.