Rzekome dowody na poparcie hipotezy istnienia syndromu początkowo opierały się na opracowaniu koncepcji alternatywnego wyjaśnienia przyczyn zachorowania na podstawie przypadku własnego. Następnie do 2004 poszerzona o kolejne przypadki (przynajmniej 12 dodatkowych opisów) oraz nieudokumentowaną statystykę. Hipoteza łącząca traumatyczne przeżycia z zapadalnością na nowotwory jest uznana za fałszywą, ponieważ próby jej potwierdzona na większych próbach dały negatywny wynik. Zaobserwowano jednak mniejszą skuteczność farmakoterapii w przypadku negatywnych przeżyć, analogiczną do efektu nocebo.

Po śmierci syna Hamer uległ załamaniu psychicznemu, co potwierdziło się w jego zachowaniu. Znajduje to między innymi odzwierciedlenie w obsesyjnej chęci uhonorowania syna, np. przez użycie nazwy „Syndrom Dirka Hamera”, oraz nazwanie organizacji powołanej przez Hamera, a która wydaje jego książki „Amici di Dirk”.