Wraz z nastaniem wiosny zaczęto realizować intensywny program badawczy – przebadano system fiordów Zatoki Małgorzaty, płaskowyż w środkowej części Ziemi Grahama oraz tereny wokół Cieśniny Jerzego VI. Najdłuższa wyprawa saniami trwała ok. 10 tygodni, i przebadano wówczas prawie 550 km wybrzeża na południe od bazy. Kolejna wyprawa pokonała Półwysep Antarktyczny z zachodu na wschód, docierając prawie do Morza Weddella. Loty zwiadowcze były ograniczone zasięgiem samolotu (ok. 450 km) i niesprzyjającymi warunkami meteorologicznymi.
Na początku 1937 roku zwinięto obóz badawczy, a Penola zabrała uczestników wyprawy do domu.
Osiągnięcia Była to jedna z najbardziej udanych ekspedycji antarktycznych owych czasów – odkryto wówczas Cieśninę Jerzego VI, udowodniono, że Ziemia Grahama jest częścią kontynentu antarktycznego i zbadano tereny wokół Morza Weddella. Stwierdzono, że Wyspa Aleksandra jest rzeczywiście wyspą.
W trakcie wyprawy zebrano wiele danych z zakresu geologii i biologii (studia na fokami i ptakami), dokonano licznych pomiarów i zmapowano Ziemię Grahama.
Wszyscy uczestnicy ekspedycji zostali wyróżnieni srebrnym Medalem Polarnym.