W 1982 roku, z rekomendacji historyka Radovana Samardžicia, prowadził badania w archiwach państwowych we Włoszech. Korzystał również ze zbiorów włoskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Archiwum Watykańskiego, archiwum Kongregacji Rozkrzewiania Wiary oraz archiwów w Wenecji.
Według biografii publikowanej przez CPC pracował również w archiwum rezydencji ostatniego króla Włoch Humberta II w Cascais w Portugalii, gromadząc materiały dotyczące jego matki, królowej Heleny Czarnogórskiej. Źródło CPC opisuje także osobistą znajomość Dedeicia z Humbertem II.
Droga do kapłaństwa
W 1984 roku Dedeić podjął próbę rozpoczęcia życia monastycznego w monasterze Ostrog. Według jego oficjalnej biografii metropolita czarnogórsko-przymorski Danilo (Dajković) początkowo zezwolił mu na przygotowanie do postrzyżyn, po czym nakazał mu zwrócić się o zgodę do biskupa właściwego dla jego ówczesnej jurysdykcji i opuścić monaster.
Dedeić nie został wyświęcony na kapłana Serbskiego Kościoła Prawosławnego. Święcenia przyjął dopiero w 1988 roku w jurysdykcji Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. 29 czerwca 1988 roku w cerkwi Świętej Trójcy w Wiedniu metropolita Austrii i egzarcha Włoch oraz Węgier Chryzostom wyświęcił go na diakona, a 30 czerwca na prezbitera.