Jerzy Topolski, Dzieje Poznania, tom 1, PWN, Warszawa-Poznań, 1988, s.173-176, 258, .
Miejsce styku dwóch części wsi było ważnym węzłem drogowym, przy którym ulokowano kościół św. Leonarda. Rozchodziły się stąd szlaki o starej metryce i strategicznym znaczeniu. Szeroka ulica przy której rozlokowane były domy Winiar kmiecych stanowiła część traktu na Szczecin (przez Suchy Las), a jej przecznica to droga na Oborniki, Rogoźno, Wałcz i Drawsko (przez Piątkowo). Na wschodnim krańcu wsi odgałęział się natomiast trakt doliną Warty, przez Umultowo (villa Unolfi) do Rogoźna. Lokalna droga oddzielała jeszcze od siebie obie części Winiar.
Swoją nazwę zawdzięczały winnicom rozłożonym na pobliskich wzgórzach; zachowały się one do lat 20. XIX wieku. Bliskość miasta miała duży wpływ na funkcjonowanie Winiar, a rozwój Poznania w XV i XVI wieku spowodował, że gospodarstwa winiarskie wykupywali zamożni kupcy poznańscy, którzy zakładali tam swoje folwarki (m.in. burmistrz Jerzy Bok).
Wieś, własność miasta Poznania, położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiegoAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 43.. W 1728 została oczynszowana, a w 1819 liczyła 443 mieszkańcówred.