Pierwsi z nich osiedlili się we wsi winiarskiej obok żyjących jeszcze nielicznych kmieci i zagrodników. Przybycie tzw. Bambrów do Winiar miało znaczy wpływ na odrodzenie się i dalszy rozwój tej podmiejskiej wsi. Miasto udzielając ze swej strony znacznych, początkowych ulg dla nowych osadników, ułatwiając wiele spraw oraz dostarczając pomoc m.in. w postaci ziarna do zasiewów i do wypieku chleba, drewna na budulec i niewielkiej ilości pieniędzy, dokonało zaplanowanej i udanej w swych konsekwencjach inwestycji która zaowocowała pełną odbudową Winiar. Na obecne miejsce Winiary przeniosły w 1830 roku władze pruskie. Miało to związek z budową na Wzgórzu Winiarskim cytadeli.
W końcu XIX wieku tereny na Winiarach (cztery hektary z zabudowaniami gospodarczymi) zakupiła hrabina Potulicka, która osadziła tu zakonnice ze Zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej. Było to pierwsze miejsce kultu w ówczesnej wsi i pierwsza placówka założycielki Marii Karłowskiej. W 1895 złożyła tu śluby zakonne pierwsza siostra (w 1994 zamieszkiwały na Winiarach 34 zakonnice w dwóch niezależnych domach: dla sióstr chorych przy ul. Dobrego Pasterza 10 i w domu wychowawczym przy ul. Piątkowskiej)Ja jestem Dobrym Pasterzem, w: Życie Parafii św. Stanisława Kostki, nr 8(13)/1994, Poznań, s.