stosiny płowe. Sterówki jak u samca. Osobniki młodociane w dużej mierze przypominają samice. Szatę dorosłą uzyskują w pierwszym roku życia.
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia kuroczubów są lasy mieszane i bory na spadzistych, stromych zboczach. Przeważnie odnotowywane są na wysokości od 2200 do 2500 m n.p.m., jednak odnotowywano je do ponad 4000 m n.p.m. (latem) i, w dolnej granicy zasięgu, 600 m n.p.m. W okresie zimowym poszukują schronienia w dolinach górskich. Podobnie jak przedstawiciele innych gatunków z lasów umiarkowanych kuroczuby preferują obszary z dobrze rozwiniętym podszytem złożonym między innymi z rododendronów i bambusów. Były jednak notowane również na terenach z podszytem mocno zniszczonym przez kozy. Przeważnie kuroczuby przebywają w parach, w zimie tworzą niekiedy małe grupy. Są bardzo ostrożne, a spłoszone przemykają wśród roślin lub zrywają się do lotu i uciekają w dół zbocza alarmując. Żerują wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Zazwyczaj pokarmu szukają na terenach trawiastych, jednak rozgrzebaną przez te ptaki ziemię znajdowano również w innych miejscach – najpewniej ptaki szukają tam korzeni i bulw. Na tle innych bażantów kuroczuba wyróżnia skład pożywienia – stosunkowo duży odsetek spożywanego pokarmu stanowi materia roślinna, jedynie uzupełniania bezkręgowcami.