Powołany do służby wojskowej ukończył w listopadzie 1948 Kurs Doskonalenia Oficerów Służby Zdrowia w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Łodzi i w stopniu porucznika objął stanowisko ordynatora oddziału chirurgicznego Wojskowego Szpitala Okręgowego w Lublinie. Przeniesiony do rezerwy w grudniu 1949, powrócił na stanowisko starszego asystenta w II Klinice Chirurgicznej UJ. Doktoryzował się 11 lipca 1950 na podstawie pracy Badania powierzchniowej ciepłoty na zdrowych kończynach. 1 października 1951 został adiunktem I Kliniki Chirurgicznej Akademii Lekarskiej w Gdańsku, ale po roku powtórnie powołany do służby wojskowej, odbył Kurs Przeszkolenia Oficerów w Wojskowym Centrum Wyszkolenia Medycznego w Łodzi, zakończony w listopadzie 1952. Uzyskał specjalizację II stopnia z chirurgii oraz organizacji i taktyki wojskowej służby zdrowia. W latach 1952–1956 był ordynatorem oddziału chirurgicznego 107 Wojskowego Szpitala Rejonowego w Wałczu (od 27 kwietnia 1953 w randze kapitana), następnie w latach 1956–1964 1 Wojskowego Szpitala Okręgowego w Warszawie, gdzie równocześnie był kierownikiem naukowym oddziałów chirurgicznych (w latach 1957–1964). Awansował kolejno do stopnia majora (1957) i podpułkownika (1960). Po likwidacji szpitala przeszedł do 2.