Siergiej Aleksiejewicz Iwanow (ros. Сергей Алексеевич Иванов, ur. w lipcu 1897 w Moskwie, zm. 13 stycznia 1953 tamże) – radziecki wojskowy, generał major wojsk pancernych, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys W 1909 skończył szkołę podstawową, potem pracował jako ślusarz w zakładzie mechanicznym, od maja 1916 służył w rosyjskiej armii i walczył na Froncie Rumuńskim I wojny światowej, od października 1917 do marca 1918 służył w zapasowej brygadzie artylerii, po czym został zdemobilizowany. Od czerwca 1918 był żołnierzem Armii Czerwonej, jako starszy zwiadowca brał udział w wojnie domowej na Froncie Południowym w walce z wojskami Denikina, w grudniu 1918 został wzięty do niewoli, z której zbiegł. W lipcu 1919 ukończył szkołę artylerii Frontu Południowego i został dowódcą plutonu artylerii, w grudniu 1919 zachorował na tyfus i został odesłany na leczenie (do kwietnia 1920). Od czerwca 1920 jako dowódca plutonu w składzie 15 Armii Frontu Zachodniego walczył w wojnie z Polską, od stycznia 1921 do maja 1929 był kolejno dowódcą plutonu, szefem łączności baterii i dowódcą baterii, brał udział w walce z "bandytyzmem" w guberni witebskiej.