Teofil Faustyn Cichocki herbu Nałęcz (ur. 27 kwietnia 1830 w Warszawie, zm. 10 września 1902 w Januszówce w guberni wołyńskiej) – polski chemik, pionier rozwoju chemii rolnej i gleboznawstwa w Królestwie Polskim w drugiej połowie XIX wieku.
Życiorys Urodził się w 1830 w Warszawie jako syn urzędnika celnego Adama oraz Małgorzaty z Raciborskich. W 1849 roku ukończył wydział chemii gimnazjum realnego. W 1850 roku podjął pracę w Instytucie Agronomicznym Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnego w Marymoncie, skąd na kilka lat oddelegowano go na studia do Akademii Rolniczej w Prószkowie koło Opola. Po nauce ponownie podjął pracę w instytucie marymonckim obejmując stanowisko profesora chemii i technologii.
W latach 1860–1861 pełnił funkcję profesora w Instytucie Szlacheckim w Warszawie. W 1862 roku przeniósł się do Puław, gdzie w latach 1862–1863 pracował w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym. W latach 1869–1885 pełnił funkcję pracownika naukowego w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. W latach 1886–1893 zorganizował oraz kierował stacją chemiczno-rolną w Sobieszynie, gdzie oprócz badań chemicznych nadzorował również stałą stację meteorologiczną.