Podczas wojny pracował jako robotnik budowlany w Zarządzie Miejskim w Toruniu. Współpracował z Franciszkiem Rochowiakiem, zastępcą Antoniego Antczaka Okręgowego Delegata Rządu RP na Pomorzu. Kierował wywiadem Inspektoratu i Garnizonu Armii Krajowej w Toruniu. Na terenie Torunia przygotowywał struktury kontrwywiadu liczące kilkanaście osób. Kierowana przez niego grupa rozpracowywała aktywność kmdt. Polskiej Armii Powstania Edwarda Słowikowskiego ps. „Biały Grot”, podejrzewanego o kolaborację z gestapo. Grupa Jaźwieckiego udowodniła, że Słowikowski współpracował z okupantem. Efektem tego było wykonanie wyroku śmierci na nim przez Wojskowy Sąd Specjalny KO AK dnia 11 stycznia 1945 roku.
2 lutego 1945 roku został wybrany tymczasowym prezydentem Torunia. Oficjalną nominację otrzymał pięć dni później. Pełnił tę funkcję do 18 marca 1945 roku. Następnie podjął pracę w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym.
27 października 1945 roku został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Oskarżono go o przynależność do Armii Krajowej. Wobec braku dowodów został zwolniony z aresztu 22 czerwca 1946 roku. Po zwolnieniu z więzienia pracował w różnych instytucjach, m.in. w „Cepelii” i „Ruchu”. Nadal był prześladowany politycznie. Został skierowany na rentę chorobową. W 1958 roku przeprowadził się z rodziną do Łodzi.