Pierwsza standaryzacja nastąpiła w 1960 roku, kiedy opisano pierwszy standard języka znany jako Fortran IV. Kolejnym standardem był Fortran 66. Standard ten był stosunkowo ubogi i jego implementacje zawierały wiele rozszerzeń. W latach siedemdziesiątych XX wieku American National Standard Institute (ANSI) opracowała kolejny standard nazwany Fortran 77, który w roku 1980 stał się standardem międzynarodowym. Jego struktura przystosowana jest do używanych wówczas kart perforowanych, ale zawierała elementy programowania strukturalnego. W Polsce popularna była odmiana FORTRANu na maszyny cyfrowe ICL/Odra (FORTRAN 1900; kompilator taśmowy #XFAM oraz dyskowe #XFAT i #XFAE z konsolidatorem #XPCK). Bardzo dobrą diagnostykę błędów, pojawiających się podczas uruchamiania programów, zapewniał kompilator Minnesota FORTRAN, stosowano także wersję FORTRAN EXTENDED dla komputerów CDC Cyber 70, zainstalowanych w ośrodkach Cyfronet w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku i Cyfronet Kraków. Wykorzystywano także wersje Watfor 77, Lahey 77 i MS Fortran na PC czy Fortran 80 dla 8-bitowych komputerów z systemem CP/M-80. W praktyce kompilatory wprowadzały rozszerzenia składni, które po latach weszły do kolejnego standardu (struktury rekordowe, alokowalne tablice, więcej instrukcji pozwalających na programowanie strukturalne itp.).