Samuel Buaczidze, przewodniczący (bolszewik) J. Figatner, komisarz spraw wewnętrznych (bolszewik) J. Butyrin, komisarz spraw wojskowych (mienszewik-internacjonalista) I. Elerdow, komisarz przemysłu i handlu (mienszewik-internacjonalista) K. Digurow, komisarz sprawiedliwości (bezpartyjny) J. Paszkowski, komisarz podziału ziemi (lewicowy eserowiec) S. Dołobko, komisarz transportu kolejowego (bolszewik) J. Bogdanow, komisarz pracy (mienszewik-internacjonalista) J. Markus, komisarz oświaty (bolszewik) A. Andriejew, komisarz finansów (lewicowy eserowiec) I. Iwanczenko, komisarz zdrowia (lewicowy eserowiec) G. Achrijew, komisarz ds. narodowości (bezpartyjny) A. Somow, komisarz ds. Kozaków tereckich (bezpartyjny) P. Karpinski, komisarz kontroli (lewicowy eserowiec).
Funkcjonowanie republiki Buaczidze krótko po proklamowaniu republiki ogłosił jej włączenie do Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej, jednak jej władze zaleciły mu ostrożność i kontynuowanie współpracy z innymi partiami socjalistycznymi. Bolszewicy w regionie Tereku kontynuowali tę współpracę także wtedy, gdy w innych regionach Rosji została ona zupełnie zerwana. Ostatecznie republika została jedynie autonomiczną składową Północnokaukaskiej Republiki Radzieckiej. W maju 1918 r.