Pieśń II mały|Łódź don Juana. Delacroix. 1840 Zakochany w Julii don Juan wypływa z Kadyksu wraz ze swym preceptorem Pedrillem do Livorno. Gwałtowna burza morska tak bardzo uszkadza statek, że po kilku dniach walki o jego uratowanie, 30 ludzi, resztka ocalała z kataklizmu, ratowuje się odpływając szalupą. Gdy po kilku dniach kończą skromne zapasy żywności, rozbitkowie zjadają najpierw psa don Juana, a potem jego nauczyciela. Ci którzy zjedli człowieka popadają w szaleństwo. Gdy w końcu ujrzano ląd, na łodzi było już tylko trzech żywych mężczyzn. Do lądu dociera, po rozbiciu się łodzi, tylko don Juan. Na pół żywy trafia na jedną z Cyklad. Od śmierci ratuje go Greczynka Hajdea. Dziewczyna korzystając z nieobecności ojca pirata, który wypłynął, odwiedza codziennie młodzieńca, aż całkiem dla niego traci głowę.
Pieśń III Mieszkańcy wyspy przekonani, że ojciec Hajdei, Lambro, zginął urządzają ucztę dla niej i don Juana. Lambro tymczasem ląduje na wyspie i z ukrycia obserwowuje co się dzieje. Pieśń wypełnia opis dań i egzotycznych strojów oraz ognista diatryba przeciw poetomː Southeyowi, Wordwothowi i Coleridge’owi.