Józef Wyszyński (ur. 1811, zm. 1874 na zesłaniu na Syberii) – polski ksiądz katolicki, encyklopedysta, botanik, wykładowca oraz działacz społeczny.
Życiorys Kanonik kapituły archidiecezji warszawskiej, wikariusz parafii św. Karola Boromeusza przy ul. Chłodnej w Warszawie. Był profesorem nauk naturalnych oraz wykładowcą w Akademii Duchownej Rzymsko-Katolickiej w Warszawie. Pod jego wpływem botaniką zainteresował się młody Józef Rostafiński, który z inspiracji profesora w wieku 11 lat założył swoje pierwsze herbarium.
27 lutego 1861 został członkiem Delegacji Miejskiej powołanej w Warszawie w celu zapewnienia spokoju publicznego po krwawym stłumieniu przez wojsko rosyjskie polskiej manifestacji patriotycznej na Krakowskim Przedmieściu. Aresztowany 19 października 1861 i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej w ramach represji spadłych na duchownych po zamknięciu kościołów w Warszawie na znak protestu przeciw wtargnięciu wojska 15 października 1861 do katedry św. Jana i kościoła św. Anny, gdzie odbywały się nabożeństwa patriotyczne związane z rocznicą śmierci Tadeusza Kościuszki. Decyzją namiestnika Królestwa Polskiego gen. Aleksandra Lüdersa w marcu 1862 zesłany do guberni tobolskiej na Syberii Zachodniej. Po powrocie w sierpniu 1862.