Podnoszono również, że Małgorzata Manowska uzyskała znacznie mniejsze poparcie (25 głosów) niż Włodzimierz Wróbel (50 głosów). Prezydent Andrzej Duda oraz przewodniczący obradom sędzia Aleksander Stępkowski argumentowali, że ustawa o Sądzie Najwyższym nie wymaga osobnej uchwały, a jedynie przedstawienia listy kandydatów. Prezydent podkreślał, że wybór spośród przedstawionych osób jest jego osobistą, konstytucyjną prerogatywą, która nie jest ograniczona liczbą głosów zdobytych przez poszczególnych kandydatów. Przywoływano przy tym precedens z 1998, gdy prezydent Aleksander Kwaśniewski powołał na stanowisko Pierwszego Prezesa SN Lecha Gardockiego, mimo że większe poparcie sędziów uzyskał Adam Strzembosz.
W styczniu 2024 grupa 37 najdłużej orzekających sędziów Sądu Najwyższego zaapelowała do Manowskiej o ustąpienie ze stanowiska Pierwszego Prezesa SN i powstrzymanie się od orzekania. Sygnatariusze listu oparli swoją argumentację na przekonaniu, że Pierwszym Prezesem SN może być wyłącznie osoba, której status sędziowski jest bezsporny, tymczasem powołanie Manowskiej przy udziale tzw. neo-KRS czyni ją neosędzią, co w świetle uchwały trzech Izb SN z 2020 wyłącza ją z możliwości legalnego orzekania.