O ile spust był wciąż ściągnięty, następował strzał z drugiej lufy, kontynuując cykl działania broni.
Niemieccy wojskowi byli pod wielkim wrażeniem broni Gasta – po prezentacji w sierpniu 1917 roku Vorverk natychmiast otrzymało kontrakt na 3 tysiące sztuk broni. Pierwsze zostały dostarczone przed końcem roku i prawdopodobnie były testowane w warunkach bojowych na samolotach i dla obrony przeciwlotniczej. Nie weszły jednak do szerszego użycia i wojska Ententy nie zdawały sobie sprawy z ich istnienia aż do 1921 roku, kiedy odkryto tajny skład zawierający 25 karabinów. Jeden z nich był testowany przez Amerykanów, którzy uznali go za broń bardzo dobrą, ale nie przewyższającą posiadanych na wyposażeniu karabinów na tyle, by warto było budować nowe linie produkcyjne i wprowadzać nowy model na uzbrojenie.
Wersja na silniejszy nabój 13 × 92 mm (zwana Gast-Flieger), zasilana z łukowych magazynków umieszczonych nad bronią, pozostała na etapie prototypu. Mimo doskonałych osiągów broni, jej zasada pozostawała zapomniana aż do lat 50. XX wieku, kiedy posłużyła do konstrukcji radzieckich działek GSz-23, a później GSz-30-2.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieckie lotnicze karabiny maszynowe