Zofia Baudouin de Courtenay (ur. 2 stycznia 1887 w Dorpacie, zm. 28 marca 1967 w Częstochowie lub Warszawie) – polska malarka, twórczyni wielkoformatowych dzieł (witraży, mozaik, polichromii) oraz obrazów, autorka teorii malarstwa monumentalnego, prekursorka nowych form malarstwa religijnego w Polsce.
Życiorys mały|Grób Zofii Baudouin de Courtenay na cmentarzu Powązkowskim Urodziła się w rodzinie wywodzącej się z francuskiej arystokracji. Ojciec Jan Baudouin de Courtenay był wybitnym polskim językoznawcą i publicystą, a matka Romualda z Bagnickich, historyczką i pisarką. Młodość spędziła w Petersburgu, dokąd w 1900 r. rodzina przeniosła się w związku z zatrudnieniem ojca na stanowisku profesora tamtejszego uniwersytetu. W latach 1893–1900 Zofia mieszkała razem z rodzicami w Krakowie, następnie w Petersburgu. Po 1918 rodzina Zofii przeprowadziła się na stałe do Polski. Od dzieciństwa Zofia przejawiała talenty artystyczne. Rysunku i malarstwa początkowo uczyła się między innymi u Jana Ciąglińskiego w latach 1905–1906 i u Haliny Miłkowskiej w Petersburgu oraz u Jana Stanisławskiego w Krakowie, następnie w Szkole Sztuk i Rzemiosł Wilhelma Siegfrieda von Debschitza w Monachium (1906–1908) w pracowni Simona Hollósy'ego i w Paryżu (prywatna szkoła Académie Ranson), pobierała tabkże lekcje u Pierre’a Puvis de Chavannes.